You are currently browsing the tag archive for the 'Teatr Królewski' tag.
Jeszcze nie przebolałam swojego poprzedniego wpisu o Lemowskim przedstawieniu w Teatrze Królewskim w Second Poznań, a już Szer uraczył był nas następną nowalijką.
Tym razem całkowicie, na 100%, własnego pomysłu i przemysłu. Od scenariusza, poprzez dialogi, dekoracje, reżyserie i wykonanie. Szer i zespół pokazali coś znów wspaniałego..
Zła byłam na siebie, że tak lakonicznie opisałam poprzednią premierę i szczerze mówiąc, dziś wybrałam się do Teatru Królewskiego tak lekko nastroszona – bo właściwie, to co jeszcze może Szer wymyślić. Już zaskoczenia nie będzie. Zła na siebie, bo jak w powiedzeniu – daj kurze grzędę, wyżej siędę.. – niczego nowego, a raczej powrotu do statyki, się spodziewałam.
I sie rozczarowałam. Uff.. jak wspaniałe są takie rozczarowania.
Obrotowa scena działa, kilka różnych scenografii bogatych i dopracowanychdo ostatniego szczegółu; mimo problemów z odbiorem dźwięków – głos bardzo czytelny, wydaje się, że zrozumiałam wszystko. I nowe pomysły.. pierwszy z zamiana postaci na obrazie, drugi z lustrem. Niby nic wielkiego ale jak podkreślającego ważne elementy.
Spędziłam godzinę w prawdziwym teatrze. Nie jakimś tam wirtualnym świecie ale byłam w Teatrze. Czułam się, siedząc przed komputerem, jak w Teatrze, byłam przez moment tam, na widowni. To zawdzięczam grupie teatromaniaków, i zawsze będę to podkreślać, że są tacy wspaniali ludzie, którym się chce coś dla innych zrobić.
Obojętne, co inni sobie myślą o jakiś uzależnieniach czy wsiąknięciu w wirtualny świat, w Second Poznań pojawił się najprawdziwszy Teatr wystawiający jedyne w swoim rodzaju, nigdzie indziej nie wystawiane sztuki. Jest tam grupa ludzi, którzy przy pomocy SL realizują swoje unikalne pomysły.
Tego nie znajdę nigdzie indziej.
Cieszę się, że większość członków tej grupy znam. Cieszę się, że robią to, co robią i nie znajduję słów, aby wyrazić jak bardzo jestem szczęśliwa mogąc usiąść swoim awaterem (czy na pewno? ) na widowni i po prostu chłonąć.
Jacek Short już na swoim blogu wystawił recenzje – i prawie zgadzam się z nią prawie w całej rozciągłości poza jednym malutkim wyjątkiem – nie zgodzę się tylko z jego oceną. Nie mocna czwórka ale zasłużona piątka z plusem.
Mikry zestaw zdjęć z premiery jak zwykle na Picassie.
Pytanie.. czym następnym razem zaskoczy Szer i zespół ? Postawili wysoko poprzeczkę. Sobie. Ciekawa jestem też, czy znajdzie sie ktokolwiek, kto podejmie się trudu zrobienia czegoś co najmniej technicznie podobnego, skomplikowanego ?
A przy okazji – na widowni było ponad 40 osób – i lagowało przeokrutnie ale to drobiazg. Tak, na moje oko, na spektaklu w Teatrze w niedalekim mi mieście, tylu widzów nie uświadczy. To chyba coś znaczy.
Daaawnoo.. dawno już nie było Teatru. Na naszych Polskich rejonach. Od jakiegoś czasu wiedziałam, że Szer coś szykuje. Hm.. nawet mnie zapraszał abym obejrzała próby i przygotowania. Odmawiałam konsekwentnie. I naprawdę.. dobrze zrobiłam. Cieszę się, że nie wiedziałam wcześniej co szykuje. Ale po kolei..
Zapowiedź Szera o inauguracji czy reaktywacji Teatru Królewskiego w Second Poznań pojawiła się kilka dni temu na forum. Przyznam, że po raz pierwszy podporządkowałam swoje RL aby na tym przedstawieniu być.
Zastałam Teatr pełny. Lagowało całkiem nieźle.. Towarzystwo oczekujące w przepastnych fotelach rozgadane..
Potem odezwał się gong, światło zgasło, kurtyna poszła w górę.. i zaskoczenie aż trudno to opisać. Szok. To trzeba samemu zobaczyć. Żadne słowa nie oddadzą tego co się działo.
Las, Szer basowym głosem opowiada.. o, mówi i rusza się. Nie siedzi przy jakimś animowanym ognisku – spaceruje i mówi, gdy mówi o deszczu – deszcz zaczyna padać; idzie gdzieś, nie znika to sceneria się zmienia; spotyka kogoś i z nim rozmawia i to jest rozmowa ze wszech miar naturalna. Akcja przenosi sie do wnętrza domu. Aktorzy grają. Tak, właśnie, grają. W słowa wplecione są gesty, całkiem naturalne gesty. Wszystko zaś doskonale zsynchronizowane z tym co ze słuchawki wpada do mojego ucha.
zdjęcia tego w pełni nie oddaja ale oto Picassowy Link.. no gdzieżby indziej.. TUTAJ !
Byłam już kilkukrotnie na różnych przedstawieniach. Zawsze to była mała scenka, ustawiona, statyczna. Mimo ruchu jej towarzyszącego to jednak statyczna. Teraz Szer pokazał coś całkowicie nowego. Obrotowa scena po której aktorzy się swobodnie poruszali. Rozmowa podkreślona gestami.. właściwie wszytko dokładnie tak jak w teatrze czy filmie.
Wielkie brawa, doprawdy. To juz nie jest czytanie po voice, już nie te wciąż w kółko odtwarzana animacja z kulki. Dynamiczne zmiany scenografii dzięki obrotowej scenie, efekty specjalne, aktorzy poruszający się własnym ruchem i grający nie tylko głosem ale całym sobą. Wszystko doskonale dopasowane do siebie. Nawet lagi wielkiego zamieszania nie wywołały.. Słowem, Prawdziwy Teatr.
Więc i po zakończeniu obaj Panowie, Szer i Abelard, pojawiwszy się przed sceną zobaczyli kolejkę Pań (i Panów) pragnących wyrazić swoje ukontentowanie osobistymi hugami..
Pełna podziwu, zafascynowana, ukontentowana, mile zaskoczona zasiadam aby obwieścić – dnia 21 lipca SL pożegnało się ze słuchowiskami, pogadankami na voice do tłumu czy czytaniem bajeczek w całkowitym, wyjąwszy monotonnie animowane płomienie jakiegoś ogniska, bezruchu. Koniec ery statycznego “Teatru”, zaczyna się epoka Teatru dynamicznego. Aktorskiego, pełnego. Pamiętam, że to jest SL, wiem o jego ograniczeniach, widzę jak kolejne bariery zostają złamane.
Dziękuję, Szer, Dziękuję, Abelard, Dziękuję, Irene. Pokazaliście, po raz kolejny, że jak się chce, to można. I, że można coś zrobić naprawdę dobrze. I, że za każdym razem czymś zaskakujecie. Nowością, pomysłami i umiejętnością ich zrealizowania. Najszczersze gratulacje.
Mam tylko do Was taką jedna maleńką, maluteńką prośbę.. naprawdę mikroskopijną. Nic takiego. Proszę Was.. róbcie, proszę, taki TEATR częściej, więcej i jeszcze piękniej i wciąż zaskakujcie.
Najnowsze komentarze